Archive for Styczeń, 2013

Krótko o różyczce

Grupa chorób zakaźnych wieku dziecięcego jest dość spora. Znajdziemy w niej różyczkę, która zalicza się do tych chorób, które występują dość często. Różyczka cechuje się dość dużą zarażalnością. Warto jednak podkreślić, że choroba ta nie zawsze przebiega z charakterystycznymi objawami. Może bowiem zdarzyć się nawet tak, że nie pojawią się żadne objawy a tym samym choroba nie zostanie rozpoznana. Różyczka zalicza się do tych chorób, które przenoszą się drogą kropelkową. Czas wylęgania się choroby wynosi najczęściej około dwa – trzy tygodnie. Różyczka jest chorobą, w przypadku której okres zaraźliwości rozpoczyna się zdecydowanie wcześniej aniżeli w przypadku innej choroby zakaźnej, jaką jest ospa. W tym przypadku osoba zarażona zaczyna zarażać innych już na siedem dni przed pojawieniem się objawów. Inny nie są narażeni na zarażenie się dopiero po upływie pięciu dni od zniknięcia charakterystycznej wysypki. Zachorowanie na różyczkę gwarantuje nam, że w przyszłości nie będziemy już na nią chorować. Charakterystycznym objawem różyczki jest dość wysoka gorączka, która potrafi mocno wycieńczyć organizm. Objawem typowym jest natomiast wysypka. Czasami może ona zlewać się w jedną wielką plamę o kolorze czerwonym. Tworzy się wtedy efekt czerwonej skóry na niemalże całym ciele. Szczególnie narażeni na zarażenie się różyczką jesteśmy w czasie osłabienia odporności. Choroba ta jest szczególnie niebezpieczna w przypadku kobiet spodziewających się dziecka.

Choroba zakaźna wieku dziecięcego

Mówiąc o chorobach zakaźnych, które zaliczane są do grupy chorób wieku dziecięcego nie można oczywiście zapomnieć o ospie wietrznej. Choroba ta uznawana jest za najczęściej dotykająca dzieci chorobę zakaźną. Na podkreślenie zasługuje fakt, że choroba ta cechuje się niezwykle silną zaraźliwością. Wystarczy jedna zainfekowana osoba aby na ospę wietrzną chorowało pół miasta. Ospa zalicza się do tych chorób, w przypadku których zachorowanie daje niemalże całkowitą odporność do końca życia. Trzeba jednak podkreślić, że u osób, które przeszły ospę wietrzną może rozwinąć się półpasiec. Choroba ta wylęga się przez okres od dziesięciu do dwudziestu dni. Najczęściej jednak wynosi on czternaście dni. Warto wspomnieć, że osoba nie zaraża przez cały ten czas. Możliwość zarażenia innych rozpoczyna się na około trzy dni przed pojawieniem się pierwszych pęcherzy. Mija natomiast w momencie zaschnięcia wszystkich pęcherzy, które pojawiły się na skórze osoby chorej. W początkowym okresie rozwoju choroby pojawia się gorączka, która może dochodzić nawet do czterdziestu stopni. Do tego dochodzą silne bóle głowy oraz ogólne bardzo złe samopoczucie. Na tym etapie choroba często nie bywa rozpoznawana. Większość lekarzy prawidłowo rozpoznaje ospę wietrzną dopiero wtedy, kiedy na skórze pojawiają się charakterystyczne wykwity, które przechodzą kilka etapów rozwoju. Wykwity, które pojawiają się na skórze bardzo mocno swędzą.

Krótko o trądzie

Trąd jest chorobą, która w dalszym ciągu dotyka miliony osób na świecie. Trąd należy do tego rodzaju chorób, które jeśli tylko zostaną wcześnie zdiagnozowane są często uleczalne. Trąd jest chorobą, która najdłużej towarzyszy człowiekowi spośród innych chorób skóry i nerwów (wspomina o niej Nowy Testament). Wywołuje ja bakteria, która została odkryta dopiero w 1873 roku. Bakteria ta jest spokrewniona z prątkami gruźlicy. Trąd atakuje nerwy, błony śluzowe oraz skórę. Do zakażenia trądem może dojść wyłącznie poprzez długi kontakt z już zakażoną osobą. Trąd występuje pod dwoma postaciami. Jedną z nich jest guzowata postać trądu, z których jedna, guzowata, przebiega w sposób ostry. W jej efekcie dochodzi do pojawienia się guzów oraz plam na skórze. Z upływem czasu plamy te przechodzą we wrzody. Inna postać trądu to trąd nerwowy, który powoduje zanik czucia w niektórych partiach skóry. Zaawansowane stadium trądu powoduje deformacje, które doprowadzają do kalectwa. Deformacje te są skutkiem zaatakowania przez bakterie nerwów. Deformacje te uszkadzają stawy, w efekcie czego następuje paraliż mięśni oraz utrata tkanki na palcach nóg i rąk. Utrata tkanki następuje na skutek porażenia naczyń krwionośnych lub jest efektem zapaleń lub urazów, których osoba chora nawet nie zauważa. Chorych na trąd izolowano od zawsze w leprozoriach. Ostatnie leprozorium w Europie znajduje się w Rumunii. Na terenie Polski trąd nie pojawił się od XVII wieku.

O śpiączce afrykańskiej

Śpiączka afrykańska to choroba, która występuje jak wskazuje jej nazwa w Afryce. Wywoływana jest przez malutkie pasożyty, jakimi są świdrowiec rodezyjski i świdrowiec gambijski. Śpiączka afrykańska jest chorobą zakaźną. Oba rodzaje świdrowca żyją w mózgu i krwi. Roznoszona jest z człowieka na człowieka lub z chorych ssaków na człowieka przez muchę tse-tse. W wyniku zarażenia śpiączką afrykańską dochodzi do poważnych uszkodzeń układu nerwowego zakażonej osoby. We wczesnym stadium choroba ta jest wyleczalna. W jej późnych fazach szanse na wyleczenie są znikome. Chory zapada w letarg, jednak wbrew nazwie osoby chore śpią niewiele. Najczęstszą przyczyną śmierci osób zarażonych śpiączką afrykańską jest śmierć głodowa. Chorzy są bowiem tak bardzo wycieńczeni przez chorobę, że nie mają siły jeść. W leczeniu śpiączki stosuje się pentamidynę, suraminę oraz preparaty, które zawierają arsen. Te ostatnie preparaty są niebezpieczne dla pacjenta. Ze śpiączką afrykańską można zetknąć się w Demokratycznej Republice Konga, w Ugandzie, Sudanie i Angoli. Choroba jest rozpoznawana poprzez stwierdzenie obecności świdrowca podczas badania rozmazu krwi. Śpiączka afrykańska zagraża nie tylko miejscowej ludności, ale także odwiedzającym Afrykę turystom. W zapobieganiu rozprzestrzenianiu się choroby pomaga jej wczesne wykrycie oraz izolowanie już zarażonych osób. Próbuje się także zlikwidować chorobę poprzez wytępienie muchy tse-tse.

Zaburzenia krzepliwości krwi

Białe krwinki krwi odpowiadają za obronę organizmu przed szkodliwymi dla niego drobnoustrojami. U zdrowego człowieka tych białych krwinek w 1 mm³ znajduje się mniej więcej 7000. Kiedy jednak dochodzi do infekcji bakteryjnej liczba białych krwinek gwałtownie rośnie. W zastraszającym tempie białe krwinki namnażają się w szpiku kostnym osoby, która została dotknięta białaczką. Komórki wielu tych nowo powstających krwinek nie dojrzewają. Ciągły wzrost białych krwinek powoduje wypieranie erytrocytów i płytek krwi. Efektem takiej sytuacji jest anemia lub zaburzenia krzepliwości krwi. Dochodzić może w związku z tym do wewnętrznych krwotoków. Wewnętrzne krwotoki mają często miejsce w mózgu. Takie wewnętrzne krwotoki są często przyczyną zgonu osób chorych na leukemie. Osoby dotknięte białaczką często umierają także z powodu infekcji. Najczęstszą infekcją, która ich dotyka jest zapalenie płuc. Mimo że w przebiegu białaczki liczba białych krwinek drastycznie wzrasta, to jednak ze względu na to, że wiele z nich nie dojrzewa, charakteryzują się one pewnymi patologiami. Te patologie uniemożliwiają spełnianie przez nich ich właściwej roli, jaka jest ochrona organizmu przed chorobami. Jak do tej pory nie ma skutecznego leku na białaczkę. Do częściowej lub całkowitej remisji choroby prowadzi radioterapia. Podaje się również leki, które hamują namnażanie się białych krwinek. Przypadki leukemii częściej występują u mężczyzn.

Stwardnienie ścian naczyń krwionośnych

Miażdżyca to postępujące stwardnienie ścian naczyń krwionośnych. Stwardnienie tych naczyń jest skutkiem odkładania się lipidów, przede wszystkim cholesterolu. W wyniku miażdżycy ścianki tętnic stają się mało elastyczne, ulega także zwężeniu ich światło. W efekcie do tkanek, które są zaopatrywane w krew przez zaatakowaną miażdżycą tętnicę, tej krwi dociera coraz mniejsza ilość. W następstwie takiej sytuacji dochodzi do niedokrwienia tkanek. Jeżeli miażdżycą została zaatakowana tętnica wieńcowa dochodzi do choroby niedokrwiennej mięśnia sercowego. W czasie wysiłku fizycznego lub podczas stresu zaatakowany przez chorobę mięsień sercowy nie jest w stanie zaspokoić swojego zwiększonego zapotrzebowania na tlen. U pacjenta dotkniętego chorobą niedokrwienną serca w takiej sytuacji pojawia się silny ból. Jest to atak dusznicy bolesnej. Pacjenci, którzy cierpią na tę przypadłość zazwyczaj noszą przy sobie tabletki nitrogliceryny, która powoduje rozszerzenie się żył i naczyń wieńcowych. Dzięki temu spada zapotrzebowanie na tlen, a serce otrzymuje większą ilość krwi. Konsekwencją niewydolności wieńcowej może być zawał serca. Zawał serca to nic innego, jak nagły spadek dostawy krwi do serca. Ta część serca, do której nie dociera tlen i krew ulega martwicy. Zawał serca często kończy się zgonem. Choroba niedokrwienna serca może wywoływać zaburzenia rytmu serca. Zaburzenia te to między innymi napadowy częstoskurcz komorowy.

Częsta przyczyna zgonów

Najczęstszą przyczyną zgonów w krajach wysoko rozwiniętych są choroby sercowo-naczyniowe. Spośród tych chorób za jedną z najgroźniejszych uważane są choroby, które wynikają z powikłań miażdżycy. Arterioskleroza, czyli inaczej miażdżyca, to choroba, która polega na stwardnieniu ścian tętnic między innymi wskutek odkładania się wapnia i lipidów. Miażdżyca może zaatakować wszystkie tętnice, najczęściej jednak dotyka tętnice wieńcowe, mózgowe i aortę. Zaatakowanie miażdżycą tętnic mózgowych prowadzi do zaburzenia w nich krążenia krwi. To z kolei może spowodować przejściowe lub trwałe uszkodzenie tkanki nerwowej mózgu. Takie uszkodzenie to udar mózgu. Ryzyko zachorowania na miażdżycę zwiększa podniesiony poziom cholesterolu. Poziom cholesterolu może zostać zwiększony w efekcie spożywania potraw o dużej zawartości tłuszczu, przede wszystkim nasyconych kwasów tłuszczowych. Ryzyko wystąpienia miażdżycy zwiększa także nadciśnienie i palenie tytoniu. U osób, które palą papierosy ryzyko wystąpienia miażdżycy jest nawet do sześciu razy większe niż u osób, które są niepalące. Do miażdżycy przyczynia się również cukrzyca. Ryzyko zachorowania na miażdżycę rośnie także wraz z wiekiem. Zagraża ona także kobietom w okresie menopauzy. Do czynników, które zwiększają ryzyko wystąpienia miażdżycy należy również stres, brak ruchu, otyłość oraz pewne wrodzone predyspozycje. Wystąpieniu miażdżycy u kobiet w okresie menopauzy można zapobiegać podając estrogeny.

Nieprawidłowe działanie układu odpornościowego

Normalnie funkcjonujący układ odpornościowy zwalcza występujące w organizmie człowieka patogeny. Czasem jednak układ ten nie funkcjonuje prawidłowo. Dochodzi wtedy do wystąpienia uczulenia, czyli alergii. Alergia to reakcja immunologiczna, która jest szkodliwa dla ludzkiego organizmu. Wielu ludzi dotyka problem alergii, najczęściej cierpią oni na katar sienny i alergiczną astmę oskrzelową. Osobom cierpiącym z powodu alergii najczęściej towarzyszy złe samopoczucie, łzawienie oczu, kichanie i cieknący nos. Reakcje uczuleniowe mogą zachodzić także w ściankach przewodu pokarmowego. Taką reakcję uczuleniową wywołują niektóre leki lub składniki pokarmowe. Alergia w obrębie układu pokarmowego prowadzi do dolegliwości trawiennych, których najczęstszym objawem jest biegunka. Najbardziej niebezpiecznym rodzajem alergii jest anafilaksja układowa. Jest to reakcja alergiczna na niektóre leki (między innymi na penicylinę) oraz na jad owadów, w tym os i pszczół. W przeciągu kilku minut od dostania się takiego właśnie alergenu do organizmu występuje bardzo rozległa reakcja uczuleniowa. W wyniku tak rozległej reakcji do układu krążenia dostaje się bardzo duża ilość histaminy. Tak duże jej ilości powodują rozszerzenie się naczyń. Efektem anafilaksji układowej jest szok krążeniowy, który w ciągu zaledwie kilku minut może doprowadzić do śmierci. Jedynym ratunkiem jest podanie leku blokującego działanie histaminy.

O chorobach autoimmunologicznych

Organizm człowieka może zostać zaatakowany przez chorobę autoimmunologiczną. Choroba autoimmunologiczna to choroba, w której mechanizm odpornościowy ludzkiego organizmu zostaje skierowany przeciw własnym tkankom. Do chorób autoimmunologicznych należy choroba Gravesa-Basedowa, insulino-zależna cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, miastenia, stwardnienie rozsiane oraz toczeń układowy rumieniowaty. Objawem miastenii jest niedowład i osłabienie mięśni. Jeżeli do tego typu zmian dojdzie w mięśniach układu oddechowego choroba może zakończyć się śmiercią pacjenta. Choroba Gravesa-Basedowa to choroba, która daje objawy nadczynności tarczycy. Występuje ona znacznie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Dlatego przypuszcza się, że do powstania choroby mogą przyczyniać się estrogeny. Choroba Gravesa-Basedowa może ujawnić się w wyniku silnego urazu psychicznego. Reumatoidalne zapalenie stawów, w skrócie nazywane RZS, doprowadza do ograniczonej ruchomości stawów, powoduje także przedwczesny zanik mięśni międzykostnych. Z RZS może wiązać się wystąpienie torbieli Bakera. Torbiel Bakera usuwana jest w trakcie zabiegu chirurgicznego. Przypuszczalną przyczyną powstawania chorób autoimmunologicznych są predyspozycje genetyczne. Przypuszcza się, że u takich osób choroba autoimmunologiczna może zostać wywołana niektórymi chorobami zakaźnymi, które pobudzają wytwarzanie przeciwciał mających na celu zwalczenie zainfekowanych komórek.

Czym jest AIDS

W 1981 roku po raz pierwszy rozpoznano zespół nabytego upośledzenia odporności, który w skrócie nazywany jest AIDS. Jest to śmiertelna choroba, która rozprzestrzenia się w zatrważającym tempie na całym świecie. AIDS powoduje wirus HIV-1. Jest to wirus, który upośledza odporność człowieka. Osoby zarażone AIDS umierają na skutek zapalenia płuc, czy też wskutek rzadkich odmian nowotworów. Pierwsze objawy choroby to w największej liczbie przypadków łagodna infekcja. W dalszym rozwoju choroby dochodzi do powiększenia gruczołów limfatycznych. U chorych na AIDS występują także zaburzenia neuropsychologiczne. Zaburzenia te nazywane są zespołem demencji typu AIDS. Zaburzenia te spowodowane są atakiem wirusa na układ nerwowy. Objawem demencji typu AIDS są postępujące zaburzenia świadomości i czynności ruchowych. W typowym przebiegu prowadzą one najpierw do śpiączki, a następnie do śmierci. AIDS przenoszony jest w drodze zbliżenia seksualnego lub poprzez kontakt z zarażoną krwią lub produktami krwiopochodnymi. Najbardziej narażone na zakażenie są osoby angażujące się w przypadkowe kontakty seksualne, i to zarówno hetero-, jak i homoseksualne oraz osoby, które narkotyki przyjmują dożylnie. Przed zarażeniem wirusem HIV można się zabezpieczyć poprzez stosowanie prezerwatyw. Nie ma w chwili obecnej leku skutecznie leczącego HIV, dostępne są jedynie leki, które zapobiegają rozprzestrzenianiu się wirusa.

Designed for