Archive for Styczeń, 2013

Różne rodzaje wrzodów

Na ścianach dwunastnicy lub żołądka często pojawiają się wrzody. Wrzody mogą się pojawić również w dolnej części przełyku. Okresowo wrzody żołądka lub dwunastnicy mogą krwawić. Przedłużające się krwawienia mogą być przyczyną anemii. Nie leczone wrzody dwunastnicy lub żołądka pogłębiają się i poszerzają. Taka sytuacja może doprowadzić do uszkodzenia przebiegającego przez śluzówkę żołądka naczynia krwionośnego. Efektem uszkodzenia naczynia krwionośnego jest krwotok. Nie leczone wrzody żołądka mogą prowadzić do całkowitego uszkodzenia żołądka lub dwunastnicy. Uszkodzenie to polega na przedziurawieniu ścian dwunastnicy lub żołądka. Takie uszkodzenie nosi nazwę perforacji lub pęknięcia wrzodu. Perforacji wrzodu często towarzyszy wewnętrzny krwotok. Przez pękniętą ścianę żołądka bakterie i treść pokarmowa przedostaje się do otrzewnej, co prowadzi do jej zapalenia. Wrzody dwunastnicy częściej występują u mężczyzn niż u kobiet. Do powstania choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy przyczynia się zakażenie bakterią Helicobakter pylori oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne. Jednym z objawów wrzodów żołądka lub dwunastnicy jest pojawiający się w nadbrzuszu ból. Często jednak choroba wrzodowa przebiega bezobjawowo. Niesteroidowe leki przeciwzapalne są odpowiedzialne przede wszystkim za wrzody żołądka. Do powstania choroby wrzodowej bardzo mocno przyczynia się także palenie papierosów. U osób palących papierosy wrzody są trudniejsze do wyleczenia.

O chorobach nerek

Do jednych z najgroźniejszych chorób należą choroby nerek. Do zaburzeń czynności pracy nerek może dojść w wyniku zatrucia toksycznymi związkami, takimi jak na przykład rtęć. Choroby nerek mogą być również wynikiem choroby nowotworowej, chorób krążenia, kamicy nerkowej lub wynikiem infekcji. Do najczęstszych chorób nerek należy ostre kłębuszkowe zapalenie nerek. Tą jedną nazwą określanych jest wiele różnych, zazwyczaj chronicznych chorób, które prowadzą do uszkodzenia kłębuszków nerkowych. Przewlekłe zapalenie nerek prowadzi do postępującego upośledzenia ich czynności. Ostatnim stadium przewlekłego zapalenia nerek jest ich całkowita niewydolność. W całkowitej niewydolności nerek dochodzi do spadku tempa filtracji kłębuszkowej, a co za tym idzie nerki nie są w stanie podtrzymywać homeostazy węwnątrzustrojowej. W efekcie następuje zaburzenie równowagi płynów ustrojowych, a co za tym idzie nie są wydalane produkty przemiany materii. W efekcie dochodzi do obrzęków i rozwoju kwasicy. Może dojść również do mocznicy. Jeżeli mocznica i kwasica nie będą leczone doprowadzą z czasem do śpiączki, a nawet śmierci pacjenta. Leczenie chronicznej niewydolności nerek polega na dializowaniu pacjenta, czasem jedynym ratunkiem dla pacjenta jest przeszczep nerek. Długotrwała dializa jest niekorzystna dla pacjenta. O wiele lepszym rozwiązaniem jest przeszczep. Udany przeszczep nerek gwarantuje pacjentowi normalne życie.

Krótko o niepłodności

O niepłodności można mówić jeżeli w ciągu co najmniej roku regularnego współżycia bez stosowania środków antykoncepcyjnych kobieta nie może zajść w ciążę. W wielu przypadkach przyczyn niepłodności szuka się zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Wśród przyczyn niepłodności u mężczyzn jako główną przyczynę należy wymienić brak wystarczającej liczby plemników. Jeżeli w 1 ml nasienia liczba plemników jest mniejsza od 20 milionów można już mówić o męskiej bezpłodności. Często także w nasieniu brak jest plemników lub są one patologicznie zmienione. To także może być przyczyną niepłodności u mężczyzn. Do chronicznej niepłodności może dojść także u mężczyzn, którzy w wieku dojrzałym zachorowali na świnkę. Przebyta w dojrzałym wieku świnka często jest przyczyną pojawienia się powikłania, którym jest zapalenie jąder. Zapalenie jąder w wieku dojrzałym powoduje niepłodność. Do niskiej obecności plemników może przyczynić się palenie tytoniu oraz nadużywanie alkoholu. Zażywanie anabolików w celu przyrostu masy mięśniowej może być przyczyną niepłodności zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Za jedną z przyczyn niepłodności u kobiet odpowiada niedrożność lub zwężenie światła jajowodów. Zmiany te mogą być skutkiem stanów zapalnych lub być efektem zakażenia rzeżączką. Niedrożność jajowodów nie jest trwała przeszkodą do zajścia w ciążę. W takim przypadku może dojść do zapłodnienia in vitro. W wyniku częściowej niedrożności jajników może dojść do ciąży pozamacicznej.

O chorobach tarczycy

Tarczyca położona jest bardzo blisko tchawicy, umiejscowiona jest poniżej krtani. Wytwarza one dwa ważne hormony: tyroksynę oraz trójjodotyroninę. Hormony te są konieczne do prawidłowego procesu wzrostu i rozwoju. Hormony te są także odpowiedzialne za metabolizm, który zachodzi w większości tkanek. Jedną z chorób tarczycy jest niedoczynności. Jeżeli choroba ta pojawi się w okresie dzieciństwa, spowoduje zahamowanie procesów metabolicznych w organizmie. Zahamowanie tych procesów powoduje opóźnienia w rozwoju psychicznym i umysłowym. W skrajnych przypadkach niedoczynność tarczycy w okresie dzieciństwa może prowadzić do kretynizmu. Rozwojowi choroby można jednak zapobiec poprzez wczesne rozpoznanie niedoczynności tarczycy. Wczesne rozpoznanie pozwala na zastosowanie terapii, jaką jest podawanie hormonu tarczycy. U osób dorosłych niedoczynność tarczycy objawia się brakiem energii, stale towarzyszącym uczuciu senności, czasem można zaobserwować spadek możliwości intelektualnych. Nadczynność tarczycy powoduje znaczny wzrost metabolizmu, dlatego jednym z objawów nadczynności tarczycy jest częste odczuwanie głodu, niezaspokojony apetyt i gwałtowny spadek wagi. Pacjenci chorzy na nadczynność tarczycy są także niestabilni emocjonalnie, nerwowi i skłonni do irytacji. Zarówno niedoczynności, jak i nadczynności tarczycy może towarzyszyć powiększenie gruczołu tarczycy. Takie powiększenie nazywa się wolem.

Krótko o mukowiscydozie

Mukowiscydoza jest chorobą dziedziczną, którą powoduje recesywny gen autosomalny. Do najbardziej poważnych objawów mukowiscydozy należą zaburzenia pracy układu oddechowego u pacjenta. W układzie oddechowym osoby chorej na mukowiscydozę powstaje nadmiernie lepki śluz, którego nie są w stanie usunąć rzęski, które wyścielają oskrzela. Nie usunięty przez rzęski śluz jest pożywką dla chorobotwórczych bakterii, które wywołują przede wszystkim ciągle nawracające zapalenie płuc. Zagęszczony śluz gromadzi się nie tylko w oskrzelach, ale także w innych organach wewnętrznych. Może na przykład zgromadzić się w przewodach wątroby czy w jelitach. W efekcie może dojść do zaburzeń trawienia. W leczeniu mukowiscydozy stosuje się antybiotykoterapię, którą leczy się przede wszystkim infekcje bakteryjne. U osób chorych na mukowiscydozę zachodzi także konieczność codziennego usuwania śluzu, który zalega w układzie oddechowym. Gdyby nie podawano antybiotyków oraz nie usuwano śluzu, najprawdopodobniej osoba z mukowiscydozą nie miałaby szansy na przeżycie okresu niemowlęcego. U pacjentów, u których doszło do całkowitej niewydolności płuc często podejmuje się przeszczep płuc. Mukowiscydoza to choroba na ten moment wiedzy medycznej nieuleczalna. Chorych na mukowiscydozę nie można wyleczyć, można jedynie wydłużyć ich życie. Do objawów choroby należy napadowy, przewlekły kaszel, nawracające zapalenia płuc.

Krótko o cukrzycy

Bardzo poważną choroba jest cukrzyca. Choroba ta jest objawem zaburzeń pracy trzustki. Bardzo zaawansowanej cukrzycy może towarzyszyć utrata lub znaczne pogorszenie wzroku, zaburzenia czynności nerek, zmniejszenie odporności na infekcje oraz wiele innych zaburzeń ze strony układu metabolicznego. W wielu przypadkach cukrzyca nie wymaga podawania insuliny. Taki typ cukrzycy nazywany jest cukrzycą typu II lub cukrzycą nieinsulinową. Cukrzyca typu II rozwija się najczęściej u osób, które ukończyły 30 lat, najczęściej pojawia się u osób z nadwagą. Cukrzyca typu II rozwija się powoli, nie dając początkowo żadnych objawów. W tym rodzaju cukrzycy insulina wydzielana jest przez trzustkę w ilości wystarczającej, jednak zaburzone jest wchłanianie tejże insuliny. Takie zaburzenie nazywane jest insulinoodpornością. Cukrzyca typu I, czyli cukrzyca insulinozależna często nazywana jest cukrzycą wieku młodzieńczego lub cukrzycą pierwotną. Ten typ cukrzycy bardzo często pojawia się u osób w młodym wieku. W tym typie cukrzycy następuje zaburzenie metabolizmu węglowodanów. Dlatego zachodzi konieczność codziennego podawania insuliny. W obu typach cukrzycy może wystąpić hiperglikemia lub hipoglikemia. Podczas hiperglikemii następuje zmniejszone zużycie glukozy, stężenie cukru w krwi jest wtedy zatrważająco wysokie. Z kolei hipoglikemia to niedobór glukozy we krwi. Hipoglikemia prowadzi do utraty przytomności u pacjenta.

Częsty nowotwór u kobiet

Najczęstszym nowotworem występującym u kobiet jest nowotwór piersi. Znacznie większa zachorowalność właśnie na ten rodzaj nowotworu związana jest między innymi z wydłużeniem średniego okresu życia kobiet. Wzrost zachorowalności na raka piersi następuje bowiem po 50 roku życia. U około 50% proces chorobowy zaczyna się w zewnętrznej części sutka. Rosnący w trakcie rozwoju choroby guz może powodować ucisk na głębiej położone tkanki. W końcowej fazie choroby następuje rozprzestrzenienie się komórek nowotworowych do układu limfatycznego, w licznej liczbie przypadków przerzuty do układu limfatycznego następują dość wcześnie, często jeszcze zanim zostanie postawiona diagnoza. Jedną z metod leczenia nowotworu piersi jest mastektomia, czyli chirurgiczne usunięcie piersi. W leczeniu raka piersi stosuje się także radioterapię. U młodych kobiet często stosowaną metodą leczenia jest chemioterapia. Stosuje się także immunoterapię. Do wzrostu zachorowalności na raka sutka przyczynia się także wysoki poziom estrogenów we krwi. Dlatego często stosowaną metodą leczenia jest usunięcie jajników. Taki zabieg powoduje remisję choroby nawet na kilka lat. Wczesne rozpoznanie choroby zwiększa szanse na wyleczenie. Dlatego warto regularnie przeprowadzać samobadanie piersi. We wczesnym wykryciu choroby pomaga także mammografia, która pozwala na wykrycie już bardzo niewielkich zmian, które są niewyczuwalne podczas samobadania.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc

Jeśli mówimy o chorobach, które dotykają układ oddechowy z całą pewnością nie możemy zapomnieć o przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc. Wiąże się ona ze zmniejszonym przepływem powietrza przez znajdujące się w ludzkim ciele drogi oddechowe. Jest to jest to jedna z tych chorób, które powstają na skutek kontaktu ze szkodliwymi substancjami oraz pyłami. Choroba ta bardzo często dotyka palaczy. Może rozwinąć się także u tych, którzy pracują narażenia na wdychanie pyłów. Przewlekła obturacyjna choroba płuc charakteryzuje się wieloma objawami. Tym jednak, który powinien nas skłonić do wizyty u lekarza jest duszność, która trwa długi czas i niemalże w ogóle nie przemija. W początkowym etapie rozwoju choroby duszność ta pojawia się jedynie podczas zwiększonego wysiłku. Z czasem tak bardzo się nasila, że trwa niemalże nieprzerwanie nawet podczas bezczynnego siedzenia. Chory może skarżyć się na uczucie ciasności w klatce piersiowej. Jest to bardzo przykry objaw, który przez chorych często opisywany jest jako trudny do zniesienia. Często w chorobie tej pojawia się także kaszel, który może być niezwykle męczący. W przypadku zaawansowanej już choroba pacjenta może dotykać sinica, która jest objawem wywołującym panikę w otoczeniu. Mówiąc o tej chorobie trzeba podkreślić, że nie wynaleziono leku ,który mógłby ją leczyć. Jednakże stosuje się obecnie środki, które pozwalają znacząco złagodzić jej przebieg oraz sprawić, że pacjentowi będzie się żyło łatwiej.

Częsta i znana choroba

Wśród jednostek chorobowych, które przynajmniej raz dotknęły chyba każdego z nas znajduje się angina. Choroba ta jest zmora dzieci w wieku szkolnym. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że angina to choroba zaliczana do grupy chorób zakaźnych. Przenosi się ona drogą kropelkową, czyli najłatwiejszą drogą szerzenia się zakażeń. Jeśli jedno dziecko przyjdzie do szkoły z anginą możemy się spodziewać, że szybko zachorują również inne dzieci. Angina to nic innego jak ostre zapalenie migdałków podniebiennych. W jej przebiegu często dochodzi także do zapalenia błony śluzowej gardła. Angina należy do chorób, które wywoływane są przez paciorkowce. Mówiąc o anginie bardzo mocno trzeba podkreślić, że jej objawy nie ograniczają się jedynie do migdałków. Są one uogólnione. Choroba ta zawsze przebiega z wysoką gorączką, która zazwyczaj wymaga podania środków, które zmniejszają temperaturę. W przypadku małych dzieci mogą pojawić się także wymioty. Zazwyczaj są one jednak efektem bardzo wysokiej temperatury. Charakterystycznym objawem anginy jest również ból, który pojawia się przy próbie przełykania. To właśnie ból jest odpowiedzialny za to, że podczas anginy właściwie wcale się nie je. Duży problem sprawia także picie, a nawet przełykanie własnej śliny. Anginie często towarzyszą także bóle mięśni. Choroba ta zawsze wymaga podania antybiotyku. Nie wolno jej zaniedbać bowiem może prowadzić do niebezpiecznych powikłań.

O zapaleniu osierdzia

Jeśli mówimy o chorobach, które dotykają układ krążenia z całą pewnością warto wspomnieć o zapaleniu osierdzia. Jest to dość groźna jednostka chorobowa, która dotyka blaszki osierdziowe. Choroba ta może przebiegać w trojaki sposób. Może mieć charakter ostry lub przewlekły. Za przewlekłe zapalenie osierdzia uważa się te przypadki, kiedy choroba trwa dłużej niż trzy miesiące. Może także zdarzyć się nawracające zapalenie osierdzia. Zapalenie osierdzia jest chorobą, która nie ma jednolitej etiologii. Można więc wskazać wiele przyczyn jej powstania. Zapalenie osierdzia może być spowodowane przez infekcje wirusowe oraz bakteryjne. Często pojawia się na przykład w przebiegu zakażenia wirusem HIV. Może pojawić się również po przebyciu zawału mięśnia sercowego. Często zapalenie osierdzia pojawia się także po urazach, które objęły klatkę piersiową. Odczyny osierdziowe mogą pojawić się również po stosowaniu takich leków jak cyklosporyna A oraz diuretyki. Zapalenie osierdzia jest chorobą, która daje konkretne objawy. Przede wszystkim towarzyszy jej gorączka. Pojawia się również ból w klatce piersiowej. Jeśli lekarz będzie nas osłuchiwał z pewnością usłyszy również tarcie osierdziowe. Zapalenie osierdzia daje się stwierdzić również za pomocą takich badań jak EKG oraz RTG klatki piersiowej. Do różnicowania zapalenia osierdzia z ropniem stosuje się natomiast tomografię komputerową. Często lekarze sięgają także po echokardiografię.

Designed for