Archive for the ‘choroby’ Category

O śpiączce afrykańskiej

Śpiączka afrykańska to choroba, która występuje jak wskazuje jej nazwa w Afryce. Wywoływana jest przez malutkie pasożyty, jakimi są świdrowiec rodezyjski i świdrowiec gambijski. Śpiączka afrykańska jest chorobą zakaźną. Oba rodzaje świdrowca żyją w mózgu i krwi. Roznoszona jest z człowieka na człowieka lub z chorych ssaków na człowieka przez muchę tse-tse. W wyniku zarażenia śpiączką afrykańską dochodzi do poważnych uszkodzeń układu nerwowego zakażonej osoby. We wczesnym stadium choroba ta jest wyleczalna. W jej późnych fazach szanse na wyleczenie są znikome. Chory zapada w letarg, jednak wbrew nazwie osoby chore śpią niewiele. Najczęstszą przyczyną śmierci osób zarażonych śpiączką afrykańską jest śmierć głodowa. Chorzy są bowiem tak bardzo wycieńczeni przez chorobę, że nie mają siły jeść. W leczeniu śpiączki stosuje się pentamidynę, suraminę oraz preparaty, które zawierają arsen. Te ostatnie preparaty są niebezpieczne dla pacjenta. Ze śpiączką afrykańską można zetknąć się w Demokratycznej Republice Konga, w Ugandzie, Sudanie i Angoli. Choroba jest rozpoznawana poprzez stwierdzenie obecności świdrowca podczas badania rozmazu krwi. Śpiączka afrykańska zagraża nie tylko miejscowej ludności, ale także odwiedzającym Afrykę turystom. W zapobieganiu rozprzestrzenianiu się choroby pomaga jej wczesne wykrycie oraz izolowanie już zarażonych osób. Próbuje się także zlikwidować chorobę poprzez wytępienie muchy tse-tse.

Zaburzenia krzepliwości krwi

Białe krwinki krwi odpowiadają za obronę organizmu przed szkodliwymi dla niego drobnoustrojami. U zdrowego człowieka tych białych krwinek w 1 mm³ znajduje się mniej więcej 7000. Kiedy jednak dochodzi do infekcji bakteryjnej liczba białych krwinek gwałtownie rośnie. W zastraszającym tempie białe krwinki namnażają się w szpiku kostnym osoby, która została dotknięta białaczką. Komórki wielu tych nowo powstających krwinek nie dojrzewają. Ciągły wzrost białych krwinek powoduje wypieranie erytrocytów i płytek krwi. Efektem takiej sytuacji jest anemia lub zaburzenia krzepliwości krwi. Dochodzić może w związku z tym do wewnętrznych krwotoków. Wewnętrzne krwotoki mają często miejsce w mózgu. Takie wewnętrzne krwotoki są często przyczyną zgonu osób chorych na leukemie. Osoby dotknięte białaczką często umierają także z powodu infekcji. Najczęstszą infekcją, która ich dotyka jest zapalenie płuc. Mimo że w przebiegu białaczki liczba białych krwinek drastycznie wzrasta, to jednak ze względu na to, że wiele z nich nie dojrzewa, charakteryzują się one pewnymi patologiami. Te patologie uniemożliwiają spełnianie przez nich ich właściwej roli, jaka jest ochrona organizmu przed chorobami. Jak do tej pory nie ma skutecznego leku na białaczkę. Do częściowej lub całkowitej remisji choroby prowadzi radioterapia. Podaje się również leki, które hamują namnażanie się białych krwinek. Przypadki leukemii częściej występują u mężczyzn.

Stwardnienie ścian naczyń krwionośnych

Miażdżyca to postępujące stwardnienie ścian naczyń krwionośnych. Stwardnienie tych naczyń jest skutkiem odkładania się lipidów, przede wszystkim cholesterolu. W wyniku miażdżycy ścianki tętnic stają się mało elastyczne, ulega także zwężeniu ich światło. W efekcie do tkanek, które są zaopatrywane w krew przez zaatakowaną miażdżycą tętnicę, tej krwi dociera coraz mniejsza ilość. W następstwie takiej sytuacji dochodzi do niedokrwienia tkanek. Jeżeli miażdżycą została zaatakowana tętnica wieńcowa dochodzi do choroby niedokrwiennej mięśnia sercowego. W czasie wysiłku fizycznego lub podczas stresu zaatakowany przez chorobę mięsień sercowy nie jest w stanie zaspokoić swojego zwiększonego zapotrzebowania na tlen. U pacjenta dotkniętego chorobą niedokrwienną serca w takiej sytuacji pojawia się silny ból. Jest to atak dusznicy bolesnej. Pacjenci, którzy cierpią na tę przypadłość zazwyczaj noszą przy sobie tabletki nitrogliceryny, która powoduje rozszerzenie się żył i naczyń wieńcowych. Dzięki temu spada zapotrzebowanie na tlen, a serce otrzymuje większą ilość krwi. Konsekwencją niewydolności wieńcowej może być zawał serca. Zawał serca to nic innego, jak nagły spadek dostawy krwi do serca. Ta część serca, do której nie dociera tlen i krew ulega martwicy. Zawał serca często kończy się zgonem. Choroba niedokrwienna serca może wywoływać zaburzenia rytmu serca. Zaburzenia te to między innymi napadowy częstoskurcz komorowy.

Częsta przyczyna zgonów

Najczęstszą przyczyną zgonów w krajach wysoko rozwiniętych są choroby sercowo-naczyniowe. Spośród tych chorób za jedną z najgroźniejszych uważane są choroby, które wynikają z powikłań miażdżycy. Arterioskleroza, czyli inaczej miażdżyca, to choroba, która polega na stwardnieniu ścian tętnic między innymi wskutek odkładania się wapnia i lipidów. Miażdżyca może zaatakować wszystkie tętnice, najczęściej jednak dotyka tętnice wieńcowe, mózgowe i aortę. Zaatakowanie miażdżycą tętnic mózgowych prowadzi do zaburzenia w nich krążenia krwi. To z kolei może spowodować przejściowe lub trwałe uszkodzenie tkanki nerwowej mózgu. Takie uszkodzenie to udar mózgu. Ryzyko zachorowania na miażdżycę zwiększa podniesiony poziom cholesterolu. Poziom cholesterolu może zostać zwiększony w efekcie spożywania potraw o dużej zawartości tłuszczu, przede wszystkim nasyconych kwasów tłuszczowych. Ryzyko wystąpienia miażdżycy zwiększa także nadciśnienie i palenie tytoniu. U osób, które palą papierosy ryzyko wystąpienia miażdżycy jest nawet do sześciu razy większe niż u osób, które są niepalące. Do miażdżycy przyczynia się również cukrzyca. Ryzyko zachorowania na miażdżycę rośnie także wraz z wiekiem. Zagraża ona także kobietom w okresie menopauzy. Do czynników, które zwiększają ryzyko wystąpienia miażdżycy należy również stres, brak ruchu, otyłość oraz pewne wrodzone predyspozycje. Wystąpieniu miażdżycy u kobiet w okresie menopauzy można zapobiegać podając estrogeny.

Nieprawidłowe działanie układu odpornościowego

Normalnie funkcjonujący układ odpornościowy zwalcza występujące w organizmie człowieka patogeny. Czasem jednak układ ten nie funkcjonuje prawidłowo. Dochodzi wtedy do wystąpienia uczulenia, czyli alergii. Alergia to reakcja immunologiczna, która jest szkodliwa dla ludzkiego organizmu. Wielu ludzi dotyka problem alergii, najczęściej cierpią oni na katar sienny i alergiczną astmę oskrzelową. Osobom cierpiącym z powodu alergii najczęściej towarzyszy złe samopoczucie, łzawienie oczu, kichanie i cieknący nos. Reakcje uczuleniowe mogą zachodzić także w ściankach przewodu pokarmowego. Taką reakcję uczuleniową wywołują niektóre leki lub składniki pokarmowe. Alergia w obrębie układu pokarmowego prowadzi do dolegliwości trawiennych, których najczęstszym objawem jest biegunka. Najbardziej niebezpiecznym rodzajem alergii jest anafilaksja układowa. Jest to reakcja alergiczna na niektóre leki (między innymi na penicylinę) oraz na jad owadów, w tym os i pszczół. W przeciągu kilku minut od dostania się takiego właśnie alergenu do organizmu występuje bardzo rozległa reakcja uczuleniowa. W wyniku tak rozległej reakcji do układu krążenia dostaje się bardzo duża ilość histaminy. Tak duże jej ilości powodują rozszerzenie się naczyń. Efektem anafilaksji układowej jest szok krążeniowy, który w ciągu zaledwie kilku minut może doprowadzić do śmierci. Jedynym ratunkiem jest podanie leku blokującego działanie histaminy.

O chorobach autoimmunologicznych

Organizm człowieka może zostać zaatakowany przez chorobę autoimmunologiczną. Choroba autoimmunologiczna to choroba, w której mechanizm odpornościowy ludzkiego organizmu zostaje skierowany przeciw własnym tkankom. Do chorób autoimmunologicznych należy choroba Gravesa-Basedowa, insulino-zależna cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, miastenia, stwardnienie rozsiane oraz toczeń układowy rumieniowaty. Objawem miastenii jest niedowład i osłabienie mięśni. Jeżeli do tego typu zmian dojdzie w mięśniach układu oddechowego choroba może zakończyć się śmiercią pacjenta. Choroba Gravesa-Basedowa to choroba, która daje objawy nadczynności tarczycy. Występuje ona znacznie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Dlatego przypuszcza się, że do powstania choroby mogą przyczyniać się estrogeny. Choroba Gravesa-Basedowa może ujawnić się w wyniku silnego urazu psychicznego. Reumatoidalne zapalenie stawów, w skrócie nazywane RZS, doprowadza do ograniczonej ruchomości stawów, powoduje także przedwczesny zanik mięśni międzykostnych. Z RZS może wiązać się wystąpienie torbieli Bakera. Torbiel Bakera usuwana jest w trakcie zabiegu chirurgicznego. Przypuszczalną przyczyną powstawania chorób autoimmunologicznych są predyspozycje genetyczne. Przypuszcza się, że u takich osób choroba autoimmunologiczna może zostać wywołana niektórymi chorobami zakaźnymi, które pobudzają wytwarzanie przeciwciał mających na celu zwalczenie zainfekowanych komórek.

Czym jest AIDS

W 1981 roku po raz pierwszy rozpoznano zespół nabytego upośledzenia odporności, który w skrócie nazywany jest AIDS. Jest to śmiertelna choroba, która rozprzestrzenia się w zatrważającym tempie na całym świecie. AIDS powoduje wirus HIV-1. Jest to wirus, który upośledza odporność człowieka. Osoby zarażone AIDS umierają na skutek zapalenia płuc, czy też wskutek rzadkich odmian nowotworów. Pierwsze objawy choroby to w największej liczbie przypadków łagodna infekcja. W dalszym rozwoju choroby dochodzi do powiększenia gruczołów limfatycznych. U chorych na AIDS występują także zaburzenia neuropsychologiczne. Zaburzenia te nazywane są zespołem demencji typu AIDS. Zaburzenia te spowodowane są atakiem wirusa na układ nerwowy. Objawem demencji typu AIDS są postępujące zaburzenia świadomości i czynności ruchowych. W typowym przebiegu prowadzą one najpierw do śpiączki, a następnie do śmierci. AIDS przenoszony jest w drodze zbliżenia seksualnego lub poprzez kontakt z zarażoną krwią lub produktami krwiopochodnymi. Najbardziej narażone na zakażenie są osoby angażujące się w przypadkowe kontakty seksualne, i to zarówno hetero-, jak i homoseksualne oraz osoby, które narkotyki przyjmują dożylnie. Przed zarażeniem wirusem HIV można się zabezpieczyć poprzez stosowanie prezerwatyw. Nie ma w chwili obecnej leku skutecznie leczącego HIV, dostępne są jedynie leki, które zapobiegają rozprzestrzenianiu się wirusa.

Różne rodzaje wrzodów

Na ścianach dwunastnicy lub żołądka często pojawiają się wrzody. Wrzody mogą się pojawić również w dolnej części przełyku. Okresowo wrzody żołądka lub dwunastnicy mogą krwawić. Przedłużające się krwawienia mogą być przyczyną anemii. Nie leczone wrzody dwunastnicy lub żołądka pogłębiają się i poszerzają. Taka sytuacja może doprowadzić do uszkodzenia przebiegającego przez śluzówkę żołądka naczynia krwionośnego. Efektem uszkodzenia naczynia krwionośnego jest krwotok. Nie leczone wrzody żołądka mogą prowadzić do całkowitego uszkodzenia żołądka lub dwunastnicy. Uszkodzenie to polega na przedziurawieniu ścian dwunastnicy lub żołądka. Takie uszkodzenie nosi nazwę perforacji lub pęknięcia wrzodu. Perforacji wrzodu często towarzyszy wewnętrzny krwotok. Przez pękniętą ścianę żołądka bakterie i treść pokarmowa przedostaje się do otrzewnej, co prowadzi do jej zapalenia. Wrzody dwunastnicy częściej występują u mężczyzn niż u kobiet. Do powstania choroby wrzodowej żołądka lub dwunastnicy przyczynia się zakażenie bakterią Helicobakter pylori oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne. Jednym z objawów wrzodów żołądka lub dwunastnicy jest pojawiający się w nadbrzuszu ból. Często jednak choroba wrzodowa przebiega bezobjawowo. Niesteroidowe leki przeciwzapalne są odpowiedzialne przede wszystkim za wrzody żołądka. Do powstania choroby wrzodowej bardzo mocno przyczynia się także palenie papierosów. U osób palących papierosy wrzody są trudniejsze do wyleczenia.

O chorobach nerek

Do jednych z najgroźniejszych chorób należą choroby nerek. Do zaburzeń czynności pracy nerek może dojść w wyniku zatrucia toksycznymi związkami, takimi jak na przykład rtęć. Choroby nerek mogą być również wynikiem choroby nowotworowej, chorób krążenia, kamicy nerkowej lub wynikiem infekcji. Do najczęstszych chorób nerek należy ostre kłębuszkowe zapalenie nerek. Tą jedną nazwą określanych jest wiele różnych, zazwyczaj chronicznych chorób, które prowadzą do uszkodzenia kłębuszków nerkowych. Przewlekłe zapalenie nerek prowadzi do postępującego upośledzenia ich czynności. Ostatnim stadium przewlekłego zapalenia nerek jest ich całkowita niewydolność. W całkowitej niewydolności nerek dochodzi do spadku tempa filtracji kłębuszkowej, a co za tym idzie nerki nie są w stanie podtrzymywać homeostazy węwnątrzustrojowej. W efekcie następuje zaburzenie równowagi płynów ustrojowych, a co za tym idzie nie są wydalane produkty przemiany materii. W efekcie dochodzi do obrzęków i rozwoju kwasicy. Może dojść również do mocznicy. Jeżeli mocznica i kwasica nie będą leczone doprowadzą z czasem do śpiączki, a nawet śmierci pacjenta. Leczenie chronicznej niewydolności nerek polega na dializowaniu pacjenta, czasem jedynym ratunkiem dla pacjenta jest przeszczep nerek. Długotrwała dializa jest niekorzystna dla pacjenta. O wiele lepszym rozwiązaniem jest przeszczep. Udany przeszczep nerek gwarantuje pacjentowi normalne życie.

Krótko o niepłodności

O niepłodności można mówić jeżeli w ciągu co najmniej roku regularnego współżycia bez stosowania środków antykoncepcyjnych kobieta nie może zajść w ciążę. W wielu przypadkach przyczyn niepłodności szuka się zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Wśród przyczyn niepłodności u mężczyzn jako główną przyczynę należy wymienić brak wystarczającej liczby plemników. Jeżeli w 1 ml nasienia liczba plemników jest mniejsza od 20 milionów można już mówić o męskiej bezpłodności. Często także w nasieniu brak jest plemników lub są one patologicznie zmienione. To także może być przyczyną niepłodności u mężczyzn. Do chronicznej niepłodności może dojść także u mężczyzn, którzy w wieku dojrzałym zachorowali na świnkę. Przebyta w dojrzałym wieku świnka często jest przyczyną pojawienia się powikłania, którym jest zapalenie jąder. Zapalenie jąder w wieku dojrzałym powoduje niepłodność. Do niskiej obecności plemników może przyczynić się palenie tytoniu oraz nadużywanie alkoholu. Zażywanie anabolików w celu przyrostu masy mięśniowej może być przyczyną niepłodności zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Za jedną z przyczyn niepłodności u kobiet odpowiada niedrożność lub zwężenie światła jajowodów. Zmiany te mogą być skutkiem stanów zapalnych lub być efektem zakażenia rzeżączką. Niedrożność jajowodów nie jest trwała przeszkodą do zajścia w ciążę. W takim przypadku może dojść do zapłodnienia in vitro. W wyniku częściowej niedrożności jajników może dojść do ciąży pozamacicznej.

Designed for