Archive for the ‘choroby’ Category

O astmie oskrzelowej

Jedną z najczęściej występujących przewlekłych chorób układu oddechowego jest astma oskrzelowa. Astma oskrzelowa może być efektem alergii. Astma na tle alergicznym występuje u osób, które cierpią z powodu alergii, powoduje ja przede wszystkim katar sienny. Do zachorowania na astmę alergiczną dochodzi najczęściej w okresie dzieciństwa. Do objawów astmy alergicznej należy suchy i napadowy kaszel i napady duszności. Objawy te bardzo często nasilają się nocą. Astmę alergiczną mogą wywołać roztocza kurzu domowego, pyłki roślin, ale także bakteryjne lub wirusowe zapalenie górnych dróg oddechowych. Objawy astmy oskrzelowej mogą nasilać się po zażyciu aspiryny lub niesteroidowych leków zapalnych. W celu postawienia właściwej diagnozy poza wywiadem przeprowadzanym z pacjentem przeprowadza się także badanie spirometryczne. Leczenie astmy oskrzelowej zależne jest od stopnia zaawansowania choroby. Bardzo dużą rolę w leczeniu astmy oskrzelowej odgrywa unikanie czynnika wywołującego alergię. W niektórych przypadkach stosuje się odczulanie. W leczeniu astmy oskrzelowej stosowane są przede wszystkim leki, których działanie polega na rozszerzeniu oskrzeli. Są to wziewne leki glikokortykosteroidy. Wziewne leki przeciwastmatyczne to najlepsza forma podawania leków. Działają one przede wszystkim znacznie szybciej od leków podawanych doustnie, a ich działanie niepożądane jest znacznie mniejsze. Dzieci powinny przyjmować leki pod kontrolą rodziców.

Zespół jelita drażliwego

Często spotykaną dolegliwością jest zespół jelita drażliwego. Dotyka on 50% pacjentów cierpiących na dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Na zespół jelita drażliwego częściej chorują kobiety niż mężczyźni. Zespół jelita drażliwego to jedna z tych chorób, których przyczyn powstawania nie udało się do końca poznać. Często upatruje się przyczyn powstania tej choroby w czynnikach psychicznych, gdyż pacjenci odczuwają większe dolegliwości w efekcie stresu. U chorych cierpiących na zespół jelita drażliwego nie występują żadne zmiany anatomiczne w przewodzie pokarmowym. Mimo to przewód pokarmowy nie funkcjonuje prawidłowo. Jednym z objawów choroby są zaparcia. Zaparcia te często występują na przemiennie z biegunką. Do objawów zespołu jelita drażliwego należą także bóle brzucha, uczucie ucisku w podbrzuszu. Postawienie właściwej diagnozy nie jest proste ze względu na liczne objawy. Oprócz tych wymienionych wyżej chorobie często towarzyszy także zgaga, nudności i wzdęcia. Wiele z tych objawów nasila się po spożyciu posiłku. Dlatego też w celu potwierdzenia lub wykluczenia zespołu jelita drażliwego przeprowadza się szereg różnych badań. Do badań tych należy przede wszystkim morfologia krwi oraz OB i CRP. Te dwa ostatnie badania mają na celu wykazanie czy w organizmie pacjenta nie doszło do stanu zapalnego. Wśród badań diagnostycznych przeprowadzane jest między innymi badanie kału na obecność krwi i pasożytów.

O chorobach oczu

O chorobie oczu może świadczyć podwójne lub niewyraźne widzenie, łzawienie oczu, ale także bóle głowy. Tym objawom może towarzyszyć także przekrwienie gałek ocznych. Przyczyną dolegliwości mogą być fizjologiczne wady wzroku, które powstały wskutek nieprawidłowego kształtu i struktury oka, ale mogą być również spowodowane procesem starzenia się lub efektem infekcji lub urazu. W wyniku starzenia się organizmu może dojść do zmętnienia soczewki oka. Jest to tak zwana zaćma starcza. Do zmętnienia soczewki oka może także dojść na skutek chemicznego lub mechanicznego urazu. Mówimy wtedy o zaćmie urazowej. Do zmętnienia soczewki oka może dojść również w trakcie życia płodowego. Powstaje wtedy zaćma wrodzona. Pogorszenie jakości widzenia przy zaćmie nie następuje nagle, lecz stopniowo i bezboleśnie. Początkowo pacjent dostrzega przed oczami „mroczki”, a obraz jest niewyraźny. W miarę jednak rozwoju choroby wzrok się pogarsza, a pacjentowi grozi ślepota. Tak zwana „zaćma starcza” w równym stopniu dotyka kobiety i mężczyzn. Pojawia się zwykle pomiędzy 50 a 60 rokiem życia. Zaćmę starczą leczy się zazwyczaj tylko operacyjnie. W trakcie zabiegu usuwana jest zmętniała soczewka pacjenta, w jej miejsce wszczepiana jest sztuczna soczewka. Przyczyny powstania zaćmy wrodzonej nie są jeszcze do końca poznane. Przypuszcza się, że może ona powstać na skutek zażywania przez matkę w pierwszym trymestrze ciąży sulfonamidów.

Jedna z bardziej śmiertelnych chorób

Do najbardziej śmiercionośnych chorób należy malaria. Każdego roku na malarię zapada ponad 200 mln ludzi, z czego około 100 mln umiera. Jest to choroba endemiczna, która pojawia się w większości krajów tropikalnych. Wywoływana jest przez malutkie pasożyty przenoszone przez komara Anopheles. Malaria przenoszona jest przez niego z człowieka a człowieka. Malaria jest chorobą pasożytniczą. Okres wylęgania się choroby jest bardzo zróżnicowany i zależny od rodzaju pierwotniaka, który zainfekował organizm. Objawy malarii mogą pojawić się w przeciągu 7 -14 dni, od 7 do 30 dni lub od 8 do 14 dni. Do pierwszych objawów malarii należy przede wszystkim bardzo wysoka gorączka, która może sięgać nawet ponad 40°C. Tak wysokiej gorączce towarzyszą dreszcze, nudności, wymioty i bóle głowy. U niektórych osób dotkniętych malarią może także pojawić się biegunka. W przypadku zakażenia malarią może pojawić się również żółtaczka. W przypadku malarii może dojść także do powikłań. W takich przypadkach pojawić się może hipoglikemia, niewydolność nerek. W wyniku powikłań może dojść również do obrzęku płuc. W przypadku malarii podawana jest chlorochina, chinina. Osoby, które wyjeżdżają na tereny objęte malarią powinny stosować środki, które odstraszają komary, spać pod moskitierą. W chwili obecnej nie ma szczepionki, która uchroniłaby przed malarią. Przed wyjazdem można jednak profilaktycznie zażywać leki przeciwmalaryczne.

Niedobór witaminy D

Dla zdrowych i silnych kości niezbędna jest witamina D. Niedobór witaminy D powoduje krzywicę kości. Choroba ta występuje u dzieci pomiędzy 2 miesiącem a trzecim rokiem życia. Choroba ta była w przeszłości nazywana „angielską chorobą”. Do powstania tej nazwy przyczyniła się epidemia krzywicy w XIX wieku w Anglii. Do wystąpienia epidemii przyczyniły się złe warunki życia w przemysłowych miastach Anglii oraz niewielkie nasłonecznienie, które jest typowe dla tego kraju. Początkowo krzywica była leczona tranem, dopiero jednak badania nad witaminą D pozwoliły na skuteczne leczenie krzywicy. U dzieci dotkniętych krzywicą jednym z objawów jest późne zarastanie ciemiączka oraz miękkość kości potylicy. U dzieci, u których występuje krzywica można także zaobserwować pocenie się główki w nocy oraz w trakcie karmienia. Dzieci z krzywicą są także niespokojne, mają mniejszą odporność, później zaczynają ząbkować. U dzieci, które już chodzą objawem krzywicy są krzywe nogi i ręce, wady postawy oraz płaskostopie. Wyrównanie niedoborów witaminy D powoduje ustąpienie objawów występujących u niemowląt. Objawy krzywicy u dzieci starszych niestety pozostają do końca życia. Objawem krzywicy może być także zapach moczu. U dzieci z krzywicą mocz pachnie amoniakiem. Aby zapobiec powstaniu krzywicy od 3 tygodnia życia dziecka należy podawać mu witaminę D. Nie należy również unikać słońca, organizm produkuje witaminę D pod wpływem promieni słonecznych.

Choroby układu kostnego

Wśród atakowanych przez choroby części ludzkiego ciała znajdują się także kości i stawy. Choroby układu kostnego nierzadko mają podłoże genetyczne, jednak część z nich wywoływana jest zaburzeniami w układzie hormonalnym lub brakiem składników mineralnych. Jedną z chorób dotykających układ kostny jest patologiczna łamliwość kości. Przy tej chorobie kości są bardzo kruche i słabe i dlatego bardzo często ulegają złamaniom. Wrodzonej łamliwości kości nie da się wyleczyć, można jedynie zminimalizować jej skutki poprzez unikanie nadmiernego obciążenia kości. Wrodzona łamliwość kości występuje bardzo rzadko, zdarza się raz na 30 000 urodzeń. Jak już wspomniałam jest to choroba uwarunkowana genetycznie. Przekazywana jest z pokolenia na pokolenie albo w autosomalnie dominująco, czyli jest przekazywana przez jednego z rodziców lub też autosomalnie recesywnie, wtedy mogą ja przekazać oboje rodzice. Wrodzona łamliwość kości jest schorzeniem tkanki łącznej. Objawy choroby mogą być łagodne, ale mogą być również nasilone. Te ostatnie doprowadzają często do śmierci chorej osoby. Osoby chore charakteryzują się deformacjami kostnymi. U osób chorych kończyny górne są często krótkie, a ramienia zgięte pod kątem. Uniemożliwia to w wielu przypadkach wykonywanie nawet prostych czynności. U osób chorych często występuje boczne skrzywienie kręgosłupa, zdeformowana klatka piersiowa lub zniekształcone kości czaszki.

Krótko o nowotworach

Nowotwór to nienormalna masa komórek. Nowotwory niezłośliwe, inaczej nazywane łagodnymi lub dobrotliwymi, rosną powoli. Komórki tych nowotworów tworzą zbitą i ograniczoną masę, która często otoczona jest tkanką łączną. Dlatego ten typ nowotworu może być usunięty chirurgicznie. Nie stanowią one także zagrożenia dla życia, chyba, że rozwijający się guz zaburza czynności innych narządów. Nowotwory złośliwe, o złowrogo brzmiącej nazwie rak rosną znacznie szybciej od nowotworów łagodnych. Wśród nowotworów złośliwych rozróżnia się nowotwór sarcoma. Jest to nowotwór, który składa się z tkanki łącznej lub mięśniowej. Nowotwór złośliwy powstający w tkance nabłonkowej to carcinoma. W odróżnieniu od nowotworów łagodnych, nowotwory złośliwe nie mają prawidłowych cech strukturalnych. Większość komórek rakowych, a więc nowotworów złośliwych charakteryzuje szybkie tempo podziału komórkowego oraz nieprawidłowe relacje z sąsiednimi komórkami. W odróżnieniu od zdrowych komórek, komórki rakowe przerastają tkanki zdrowe rosnąc w bezładny sposób. Wiele nowotworów osiąga wielkość kilku milimetrów, a ich rozwój zatrzymuje się. Faza spoczynku trwa w przypadku takich nowotworów miesiące, często nawet lata. Jednak w momencie, w którym naczynia włosowate zaczną wrastać w nowotwór, dostarczając krwi, nowotwór zaczyna rosnąć i stanowić zagrożenie dla życia. Do śmierci dochodzi z powodu przerzutów, które zaburzają prawidłowe czynności zaatakowanych przez nowotwór tkanek.

Fenyloketonuria chorobą genetyczną

Jedna z chorób dziedzicznych jest fenyloketonuria. U osób dotkniętych tą chorobą występuje brak jest enzymu, który przekształca fenyloalaninę w tyrozynę. Ludzie chorzy na fenyloketonurię przekształcają fenyloalaninę w inny, toksyczny produkt, który gromadzony jest w ośrodkowym układzie nerwowym i, który powoduje jego uszkodzenie. U dzieci, u których została stwierdzona fenyloketonuria w trakcie rozwoju dochodzi do głębokiego upośledzenia umysłowego. Tuż po urodzeniu dziecka nie ma żadnych objawów wskazujących, że dziecko urodziło się chore na fenyloketonurię, gdyż organizm matki w okresie ciąży produkuje taką ilość enzymu, która nie pozwala na nagromadzenie się fenyloalaniny i produktu jej przemiany przed narodzeniem się dziecka. Jednak w trakcie okresu niemowlęcego i we wczesnym dzieciństwie te toksyczne produkty gromadzą się jednak w organizmie dziecka i z czasem powodują nieodwracalne zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym. Na początku lat 50-tych XX wieku ustalono, że jeśli fenyloketonuria zostanie wcześnie rozpoznana, a dotknięty nią noworodek zostanie przestawiony na dietę, która niskie ilości fenyloalaniny układ nerwowy nie zostanie uszkodzony. Stało się tak dzięki opracowaniu w Stanach Zjednoczonych specjalnych testów biochemicznych. Umożliwiają one wczesne rozpoznanie choroby na podstawie testów krwi. Test ten wykonywany jest także w Polsce, w 3 dniu po urodzeniu dziecka.

Częsta anomalia chromosomowa

Zespół Downa to najczęściej spotykana u ludzi anomalia chromosomowa. Osoby, które zostały dotknięte tą chorobą charakteryzuje deformacja twarzy, języka, dłoni, powiek oraz innych części ciała. Cierpią one także na niedorozwój umysłowy i fizyczny. U osób dotkniętych zespołem Downa często dodatkowo występują wrodzone wady serca. Większość osób cierpiących na zespół Downa ma 47 chromosomów. Zespół Downa nazywano wcześniej mongolizmem. Nazwa ta była związana z występującym na powiece osób chorych fałdem skóry. Taki fałd skóry jest charakterystyczną cechą dla rasy mongoloidalnej. Dziecko z zespołem Downa rodzi się średnio raz na 700 urodzin. Szansa urodzenia dziecka z zespołem Downa wzrasta z wiekiem matki. U matki, która przekroczyła 45 lat prawdopodobieństwo urodzenia dziecka z zespołem Downa jest niemal 100 razy większe, niż u matki, która ma lat 19. Wiek ojca nie ma większego znaczenia. Obecność dodatkowego genu skutkuje złożonymi zaburzeniami umysłowymi i fizycznymi. Objawy tych zaburzeń są nasilone w różnym stopniu. U jednych zaburzenie jest bardzo poważne, u innych słabsze. Osoby z zespołem Downa są także bardziej skłonne do zapadania na inne choroby. Znacznie częściej niż inne osoby są one zagrożone chorobą Alzheimera czy białaczką. Jeszcze w latach 50-tych XX wieku nie znano przyczyny występowania zespołu Downa. Po raz pierwszy dodatkowy chromosom odkryto dopiero w 1959 roku.

O gruczolistości zewnętrznej

Mówiąc o chorobach, które dotykają kobiet z całą pewnością nie można zapomnieć o gruczolistości zewnętrznej. Choroba ta dużo bardziej znana jest pod nazwą endometriozy. Choroba ta polega na nienaturalnym rozroście błony śluzowej macicy. Bardzo często błona ta może rozrastać się tak bardzo, że będzie znajdowała się aż poza macicą. Obecnie uważa się, że choroba ta może dotyczyć nawet piętnastu procent wszystkich kobiet, u których występuje miesiączka. Bardzo rzadko choroba ta pojawia się w okresie po ustaniu miesiączkowania albo jeszcze przed jego rozpoczęciem. Rozwój choroby jest niezwykle powolny. Przez bardzo długi czas może ona przebiegać w ogóle bez objawów. Z tego też powodu kobieta nawet nie wie, że choruje na endometriozę. Po pewnym czasie zaczynają się jednak pojawiać objawy. Do tych najbardziej typowych zalicza się przede wszystkim bardzo sile bóle brzucha, które pojawiają się podczas miesiączki. Nie uśmierzają go żadne środki przeciwbólowe, które dostępne są bez recepty. Ból może towarzyszyć kobiecie także podczas współżycia seksualnego. Właściwie wszystkie kobiety, które chorują na endometriozę mają problemy z zajściem w ciążę. To właśnie ten problem skłania kobietę do szukania pomocy u lekarza oraz postawienia diagnozy gruczolistości zewnętrznej. Objawem typowym są również bardzo obfite krwawienia miesiączkowe. Między miesiączkami mogą pojawiać się także plamienia.

Designed for