Z szacunkiem do chorego

Chyba każdy z nas chce tego, by być szanowanym w domu, pracy oraz gronie przyjaciół. Jednak musimy sami na to zapracować. Od tego jak traktujemy innych ludzi, zależy to, jak oni zachowają się względem nas. Choroba to nie jest powód, aby kogoś potępiać, śmiać się z niego. Schorzenia mają różne objawy, również w wyglądzie. Gdy spotkamy na ulicy osobę, która ma dziwne rany czy też jest łysa i chorobliwie blada, nie możemy się na nią bezczelnie patrzeć, gdyż oznacza to, że nie mamy do niej szacunku, a nawet jej nie znamy. Wady wrodzone czy nabyte, niepełnosprawność, nie pozbawiają człowieka jego człowieczeństwa i praw. Nasze zachowanie nie może świadczyć o tym, że kogoś się brzydzimy lub go dyskryminujemy. Takie postępowanie z pewnością nie świadczy o nas dobrze i nie zasługujemy na niczyj szacunek, bo sami nie umiemy go okazać. W sytuacji, kiedy widzimy kogoś niepełnosprawnego, czy to umysłowo czy cieleśnie, możemy mu jedynie pomóc, a nie sprawiać mu przykrość. Gdy zdarzy się nam na odwrót postąpić, powinniśmy się zastanowić nad tym, jak się będą wobec nas inni zachowywać, gdy zdarzy się, że zachorujemy lub będziemy mieli wypadek. Musimy wobec każdego chorego postępować tak, jakbyśmy chcieli, żeby wobec nas postępowano. Jest to przejaw człowieczeństwa i dobrego wychowania. Choroba nie czyni z nas istot pozaziemskich.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.

Designed for