1

2

3

4

5

 

O zespole Downa

Mówiąc o chorobach genetycznych z całą pewnością nie można zapomnieć o zespole Downa. Choroba ta uznawana jest za jedną z częściej występujących chorób genetycznych, która jednocześnie jest najbardziej rozpoznawana. Wszystko oczywiście za sprawą charakterystycznego wyglądu osób dotkniętych tą chorobą. Zespół Downa określany bywa także mianem trisomii chromosomu 21. Oznacza to, że w przypadku tych osób występuje jeden dodatkowy chromosom 21. Osoby z zespołem Downa są często narażone na negatywne reakcje otoczenia. Choroba ta niestety widoczna jest na pierwszy rzut oka i wyróżnia się bardzo nietypowym wyglądem. Chorzy na zespół Downa mają przede wszystkim bardzo płaską twarz oraz wysokie czoło. Często można u nich dostrzec wysunięty język. Objaw ten wiąże się często z nadmiernym ślinieniem się. Cechą charakterystyczną jest również obecność tak zwanej fałdy mongolskiej. Cechą, która występuje u wszystkich z zespołem Downa jest również upośledzenie umysłowe. Jego stopień może być jednak bardzo zróżnicowany. Wiele osób z zespołem Downa jest upośledzonych jedynie w stopniu lekkim. Oznacza to, że osoby takie mogą nawet wykonywać pracę zarobkową pod nadzorem. Idealnie nadają się dla nich zakłady pracy chronionej. Wiele osób z zespołem Downa obciążonych jest także dodatkowymi wadami. Mogą to być wady serca lub choroby nerek. Częstość występowania tej choroby zwiększa się wraz z wiekiem, w którym kobieta zachodzi w ciążę.

O kamicy żółciowej

Jedną z chorób, która stwierdzana jest dość często jest kamica żółciowa. W przypadku tej choroby w drogach żółciowych pojawiają się tak zwane złogi, czyli kamienie żółciowe. Liczba kamieni może być bardzo różna. Może to być pojedynczy kamień, ale może też w jednym miejscu znajdować się ich kilka. Kamienie mogą też tworzyć się w różnych miejscach. Mogą umiejscowić się w pęcherzyku żółciowych, jak i samych przewodach żółciowych. Wiele osób zapyta co jest powodem ich wytrącania się? Tworzą się one wtedy, kiedy w naszym organizmie powstają złogi cholesterolu, białka, węglanu wapnia oraz bilirubiny. W przypadku kamieni zlokalizowanych w pęcherzyku żółciowych może pojawić się zapalenie wymagające interwencji lekarskiej. Jeśli kamienie usytuują się w przewodach żółciowych może dojść do ich zatkania. Pojawi się wtedy żółtaczka mechaniczna, która ustąpi kiedy przewody żółciowe zostaną odblokowane. Możliwe jest także rozwinięcie się ostrego zapalenia trzustki. W przypadku kamicy żółciowej możliwe jest kilka metod leczenia. Z całą pewnością trzeba postawić na odpowiednią dietę. Z całą pewnością zakazane jest spożywanie alkoholu. Należy unikać również bardzo tłustych potraw. W przypadku kamicy możliwe jest także leczenie farmakologiczne. Jeśli kamienie pod wpływem leków się nie rozpuszczą wtedy konieczne staje się leczenie operacyjne. Obecnie można je usunąć przy pomocy laparoskopu. Jest to metoda zdecydowanie mniej inwazyjna.

Jedna z chorób genetycznych

Jeśli mówimy o chorobach genetycznych z całą pewnością nie możemy zapomnieć o mukowiscydozie. Choroba ta polega na nieprawidłowej pracy gruczołów, których zadaniem jest wydzielanie różnorakich substancji. Zmiany, które pojawiają się w przebiegu mukowiscydozy najczęściej obejmują układ pokarmowy oraz układ oddechowy. Do powstania objawów choroby prowadzi wydzielanie przez gruczoły wewnętrzne zbyt lepkiego śluzu. Mówiąc o mukowiscydozie trzeba wyraźnie podkreślić, że jest to choroba, która ma charakter ogólnoustrojowy. Nie dotyka ona tylko jednego wyizolowanego organu. Wiele osób myśli, że mukowiscydoza to choroba, która atakuje jedynie płuca osoby chorej. Tymczasem w dużym stopniu upośledzona ona także trzustkę, która nie pracuje prawidłowo. Wiele osób dotkniętych mukowiscydozą choruje także na cukrzycę. Także pot osób dotkniętych tą chorobą ma nieco inny skład niż w przypadku osób zdrowych. Znajdują się w nim dużo większe ilości sodu oraz chloru. Objawy, które towarzyszą mukowiscydozie dzieli się zazwyczaj na te ze strony układy oddechowego oraz na te ze strony układu pokarmowego. Jeśli chodzi o układ oddechowy to typowymi objawami są utrzymujący się bez powodu kaszel oraz nawracające zapalenia płuc. Może pojawić się także krwioplucie oraz zapalenia różnych części zatok przynosowych. Mukowiscydoza jest obecnie chorobą, na którą nie ma lekarstwa. Można jednak znacznie zwiększyć komfort życia osób nią dotkniętych.

Zapalenie zatok przynosowych

Jedną z chorób, które może dotknąć każdego z nas jest zapalenie zatok przynosowych. Nie jest to jednolita jednostka chorobowa. W zależności od przyjętego kryterium można bowiem wyróżnić kilka rodzajów zapalenia zatok przynosowych. Jeśli pod uwagę weźmiemy umiejscowienie to wtedy wyróżnimy zapalenie zatoki klinowej, zapalenie zatok sitowych, zapalenie zatok szczękowych oraz zapalenie zatok czołowych. Biorąc pod uwagę przebieg jakim charakteryzuje się infekcja wyróżnia się przewlekłe zapalenie zatok, zwracające zapalenie zatok oraz ostre zapalenie zatok. W przypadku ostrego zapalenie zatok objawy choroby trwają nie dłużej niż trzy dni. Kiedy choroba zostaje wyleczona to błona śluzowa wyścielająca zatoki wraca do stanu normalnego. W przypadku nawracającego zapalenia zatok choroba pojawia się przynajmniej cztery razy w roku. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że błona śluzowa między okresami wolnymi od choroby ma prawidłowy wygląd. Mimo tak częstych infekcji nie dochodzi do trwałych jej zmian. W przypadku przewlekłego zapalenia zatok objawy choroby trwają dłużej niż sześć tygodni. Także za tą odmianę uważa się sytuację, kiedy w ciągu roku pojawiają się cztery epizody choroby, ale błona śluzowa wyścielająca zatoki nie wraca po ich zakończeniu do stanu normalnego. W tym przypadku pozostają na niej trwałe zmiany. Nie są one widoczne w zdjęciu RTG. Lekarz może stwierdzić ich obecność dopiero po wykonaniu tomografii komputerowej.

O chorobie popromiennej

Jeśli chcemy wspomnieć o dość nietypowej grupie chorób z całą pewnością nie możemy zapomnieć o chorobie popromiennej. Terminem tym określa się zmiany chorobowe w organizmie, które powstały w efekcie narażenia człowieka na promieniowanie jonizujące. To jakie objawy wystąpią uzależnione jest od dawki promieniowania, która została pochłonięta przez tkanki. Do choroby popromiennej zazwyczaj prowadzą wypadki w obrębie reaktora jądrowego. Najczęściej choroba dotyka wtedy osób, które pracowały w danej elektrowni atomowej. Przykładem masowego występowania choroby popromiennej była katastrofa w Czarnobylu. Wyróżnia się dwie podstawowe formy choroby popromiennej: postać ostrą oraz postać przewlekłą. Objawy postaci ostrej pojawiają się często już po upływie kilku godzin od napromieniowania. Trzeba w tym miejscu bardzo wyraźnie podkreślić, że im później objawy się pojawią tym silniejszy będzie przebieg choroby, a ryzyko śmierci większe. W zależności od pochłoniętej dawki promieniowania wyróżnia się kilka postaci ostrej choroby popromiennej. Istnieje więc postać subkliniczna, hematologiczna, jelitowa, mózgowa, enzymatyczna. Najgorszą jest postać enzymatyczna. W tym przypadku śmierć następuje niemalże natychmiast. Osoba może nawet nie wydostać się spod strefy oddziaływania promieniowania. Stuprocentowa śmiertelność występuje również w przypadku postaci mózgowej choroby popromiennej. Wysoką śmiertelnością cechuje się także postać jelitowa.

Zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych

Jeśli mówimy o ciężkich chorobach, które mogą zagrażać życiu z całą pewnością należy wspomnieć o zapaleniu opon mózgowo – rdzeniowych. Choroba ta może być wywołana przez różne czynniki. Do jej powstania może więc przyczynić się infekcja wirusowa, bakteryjna. Często zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych wywoływane jest także przez pierwotniaki oraz pasożyty. Mówiąc o tej chorobie trzeba bardzo wyraźnie podkreślić, że każdy zdiagnozowany przypadek tej choroby musi być zgłoszony odpowiednim organom. Takie przepisy obowiązują nie tylko w Polsce. Mimo jednak tego obowiązku w wielu przypadkach nie zna się dokładnie liczny osób, które rocznie zapadają na tą ciężką chorobę. Najbardziej diagnostycznym objawem w przypadku zapalenia opon mózgowo – rdzeniowych są oczywiście tak zwane objawy oponowe. Zalicza się do tych objawów sztywność karku oraz tak zwany objaw Brudzińskiego, na który składają się aż trzy odruchy: karkowy, policzkowy oraz łonowy. Zawsze pojawiają się także bóle głowy oraz wysoka gorączka. W wielu przypadkach obecne są także dość silne wymioty. W przypadku dzieci zdecydowanie częściej pojawia się zapalenie opon mózgowo – rdzeniowych, które wywołane zostało przez infekcję bakteryjną. Trzeba w tym miejscu bardzo wyraźnie podkreślić, że jest to stan bardzo szybko postępujący, który w ciągu zaledwie kilku dni, a czasem nawet i godzin może doprowadzić do śmierci. Objawy zapalenia opon mózgowo – rdzeniowych zawsze wymagają zgłoszenia się do szpitala.

Krótko o grzybicach

Mówiąc o chorobach, które cechują się dużą dozą zaraźliwości trzeba wspomnieć o grzybicach. Jest to bardzo szeroka grupa chorób, które wywoływane są przez różnego rodzaju grzyby. Pojawieniu się tych chorób możemy bardzo skutecznie zapobiegać. Wystarczy dbać należycie o higienę osobistą. Duże znaczenie ma fakt, czy na przykład używany wspólnych ręczników a do wizyty na basen używamy klapek. Grzybice mogą pojawiać się także w przypadku chorowania na zupełnie inne choroby. Do czynników ryzyka wystąpienia grzybicy zalicza się między innymi różnego rodzaju nowotwory oraz zakażenie wirusem HIV. Zarówno nowotwór, jak i wirus HIV prowadzi bowiem do obniżenia odporności. Organizm staje się więc dużo bardziej podatny na zakażenia innymi chorobami. Grzybice mogą pojawić się także w przypadku zażywania antybiotyków. Wiele kobiet po przebytej infekcji, która wymagała podania antybiotyków uskarża się na infekcje grzybicze pochwy. Wszystkie grzybice można podzielić na dwie najbardziej ogólne grupy. Wyróżnia się więc grzybice skóry oraz grzybice głębokie, które określa się również mianem narządowych. Grzybice skóry dzielą się dalej na grzybice występujące w obrębie głowy, paznokci, stóp oraz pachwin. Grzybice narządowe z kolei można podzielić na te połączone z fungemią i te, którym fungemia nie towarzyszy. Zaproponowany podział nie jest jedynym podziałem tej grupy chorób. W zależności od opracowania natkniemy się na podziały oparte o zupełnie inne kryteria.

Krótko o ospie

Jeśli mówimy o chorobach zakaźnych wieku dziecięcego z całą pewnością nie możemy zapomnieć o ospie wietrznej. To właśnie ta choroba zakaźna występuje najczęściej. Tym, co sprawia, że szerzy się z taką łatwością jest duży poziom jej zaraźliwości. Ospa charakteryzuje się tym, że zaczyna zarażać jeszcze zanim osoba dowie się, że jest na nią chora. Już bowiem na około trzy dni przed wystąpieniem objawów osoba zainfekowana zaraża innych. To właśnie z tego powodu ospa dziesiątkuje całe szkoły. Wystarczy bowiem jedno chore dziecko aby chorowały cały klasy. Początek ospy jest trudny do rozpoznania. Zazwyczaj pojawia się bowiem wysoka gorączka, bóle głowy oraz ogólne bardzo złe samopoczucie. To właśnie z tego powodu w początkowym okresie swojego przebiegu często mylona bywa z grypą lub tak zwaną trzydniówką. Dopiero w późniejszym czasie pojawiają się tak charakterystyczne dla ospy skórne wypryski. Na początku na skórze pojawią się po prostu czerwona plamka, która z czasem przechodzi w grudkę. Następnie pojawia się pęcherzyk. W jego środku znajduje się płyn. Na kolejnym etapie krostka zaczyna zasychać. To właśnie pojawiające się na skórze pęcherze są tym, co wywołuje świąd podczas ospy. Trzeba jednak pamiętać o tym aby pod żądnym pozorem ich nie drapać. Zdrapane krostki zawsze zostawiają bowiem brzydkie blizny, których niestety nie da się usunąć żadnymi kosmetykami. Jednym z powikłań, które może się pojawić jest zakażenia rozdrapanych zmian na skórze.

Zespół nabytego upośledzenia odporności

Wśród chorób, które obecnie wzbudzają wiele lęku znajduje się AIDS. Choroba ta wywoływana jest przez wirusa HIV. Mówiąc o tej chorobie trzeba bardzo mocno podkreślić, że jest to choroba, która prędzej czy później doprowadza do śmierci. Nie udało się bowiem do tej pory wynaleźć leku, który zabijałby wirusa HIV w organizmie człowieka. Obecnie jednak osobom zarażonym podaje się bardzo skuteczne leki, które sprawiają, że poziom wirusa w organizmie przez bardzo długi czas pozostaje na poziomie nie stanowiącym zagrożenia. To jednak jak długo osoba zarażona będzie żyła w dobrym stanie zależy od tego jak szybko wirus zostanie u niej rozpoznany i jak szybko zostanie wdrożone właściwe leczenie. Wirus HIV przenosi się poprzez kontakt z wydzielinami organizmu. Najłatwiej można się nim zarazić przez niebezpieczne stosunki seksualne. Seks bez zabezpieczenia jest jednym z czynników ryzyka. Na podkreślenie zasługuje fakt, że wirusem można się zarazić nie tylko na drodze stosunku pochwowego. Również seks analny jest otwartą drogą dla wirusa. Wirusem HIV można zarazić się również poprzez kontakt z krwią osoby zarażonej. To właśnie dlatego przez wiele lat choroba ta utożsamiana była z narkomanami. Używanie brudnych strzykawek było idealną drogą, którą wirus mógł się szerzyć. Trzeba jednak wspomnieć, że nie można zarazić się HIV przez korzystanie ze wspólnej toalety, sztućców czy naczyń. Nie zarazimy się również przez podanie ręki.

Krótko o różyczce

Wśród chorób zakaźnych wieku dziecięcego znajduje się między innymi różyczka. Jest to choroba, która cechuje się znacznym stopniem zarażania. Jej rozprzestrzenianiu się pomaga fakt, że osoba zarażona zaczyna zarażać innych zanim sama dowie się, że jest chora. Już bowiem na tydzień przed wystąpieniem objawów rozpoczyna się okres zarażania innych. Mija on dopiero po około pięciu dniach od zniknięcia charakterystycznej dla różyczki wysypki. O tym fakcie nie wie lub zapomina wiele osób, które przeszły różyczkę. Często dzieci wysyłane są przez rodziców do szkoły już na drugi dzień po zniknięciu wysypki. Charakterystycznym objawem tej choroby jest wysypka, która ma kolor czerwony. W wielu przypadkach jest ona tak intensywna, że zlewa się w jedną wielką plamę. Skóra osoby chorej wygląda wtedy tak jakby cała była intensywnie czerwona. Różyczka zazwyczaj przebiega również z wysoką gorączką, która w przypadku zwłaszcza małych dzieci staje się mocno niebezpieczna. Mówiąc o różyczce nie można zapomnieć o wpływie tej choroby na rozwijające się płód. Choroba ta stanowi duże zagrożenie jeśli kobieta zachorowała na nią będąc w ciąży. Wśród powikłań, które mogą wystąpić u dziecka, którego matka w ciąży przebyła różyczkę wymienia się między innymi wady serca, choroby nerek oraz zespół Downa. To właśnie z tego powodu zdecydowano o obowiązkowym szczepieniu dziewczynek na różyczkę. Zapobiega to infekcji podczas ewentualnej ciąży.

Designed for